Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σουπρεματισμός, το πρώτο κίνημα καθαρής αφαίρεσης στη Ζωγραφική



Καζμίρ Μάλεβιτς "Μαύρο τετράγωνο", 1913

Το πρώτο κίνημα καθαρής αφαίρεσης στη ζωγραφική γεννήθηκε το 1913 στη Ρωσία από το ζωγράφο Καζμίρ Μάλεβιτς όταν ζωγραφίζει τον πίνακα "Μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο". Υποστήριξε ότι η αντικειμενική και οικεία όψη των πραγμάτων δεν είναι το ζητούμενο στην ζωγραφική, αλλά πρέπει να επιδιώκουμε την έκφραση του συναισθήματος και την υπεροχή (= supremacy) του καθαρού αισθήματος.

Το 1915 εκδίδει το Σουπρεματιστικό μανιφέστο (από τον Κυβισμό και το Φουτουρισμό στον Σουπρεματισμό), το οποίο συνυπέγραφαν και λογοτέχνες ανάμεσά του και ο Βλ. Μαγιακόφσκι.

Καζμίρ Μάλεβιτς, Μόσχα, Τρίτη έκδοση 1916,  "από τον Κυβισμό και τον Φουτουρισμό στον Σουπρεματισμό"

Κ. Μάλεβιτς, χωρίς τίτλο, 1916

Κ. Μάλεβιτς "Αεροπλάνο που πετάει" 1917-18

Κ. Μάλεβιτς "Μαύρος Σταυρός και Κόκκινο Οβάλ", 1920-27

Το 1919 ο ίδιος ο Μάλεβιτς ανακοινώνει το τέλος του Σουπρεματισμού.

Δείτε εδώ περισσότερα έργα του Κ. Μάλεβιτς

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το κείμενο " Ο μη Αντικειμενικός Κόσμος" που ο Καζμίρ Μάλεβιτς έγραψε και έφερε στο Βερολίνο το 1927.  Μεταφράστηκε στα γερμανικά (το ρώσικο χειρόγραφο δεν έχει ανακαλυφθεί) και τυπώθηκε ως ο 11ος τόμος των βιβλίων του Μπαουχάουζ.

"Με τον όρο Σουπρεματισμό εννοώ  την κυριαρχία (supremacy) του αγνού συναισθήματος στη δημιουργική τέχνη. Για το Σουπρεματιστή τα οπτικά φαινόμενα του κόσμου των αντικειμένων είναι από μόνα τους χωρίς σημασία, το σημαντικό είναι το συναίσθημα, έτσι, τελείως ξέχωρο από το περιβάλλον όπου γεννήθηκε.
Αυτό που λέμε «υλοποίηση» ενός αισθήματος, στο συνειδητό μυαλό μας, σημαίνει, στην πραγματικότητα, υλοποίηση της αντανάκλασης αυτού του αισθήματος, με μέσον κάποια ρεαλιστική σύλληψη. Μια τέτοια ρεαλιστική σύλληψη δεν έχει καμιάν αξία στη τέχνη του σουπρεματισμού…Κι όχι μόνο γι αυτή, μα γενικά στη Τέχνη, γιατί η διαρκής, αληθινή αξία του έργου τέχνης (σ’ όποια σχολή και αν ανήκει) βρίσκεται μονάχα στο αίσθημα που εκφράζει.
Ο Ακαδημαϊκός νατουραλισμός, ο νατουραλισμός των Ιμπρεσιονιστών, ο Σεζανισμός, ο Κυβισμός, κλπ,  όλα αυτά, κατά κάποιο τρόπο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μέθοδοι διαλεκτικής, που έτσι δεν μπορούν να καθορίσουν με κανένα τρόπο την αξία ενός έργου τέχνης.
Μια αναπαράσταση αντικειμένων, με σκοπό της την αντικειμενικότητα, είναι κάτι που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την τέχνη, όπως επίσης η χρήση μορφών αντικειμένων σ’ ένα έργο, δεν αποκλείει τη δυνατότητα να είναι αυτό το έργο υψηλής καλλιτεχνικής αξίας."





Robert L. Herbet, Η Σύγχρονη Τέχνη, Δοκίμια καλλιτεχνών, κείμενα εικαστικών καλλιτεχνών 4, Ένωση καθηγητών καλλιτεχνικών μαθημάτων, 1995
Ζιρώ Ο., Μερτζάνη Ε., Πετρίδου Β., Ιστορία της Τέχνης, Γ΄ Λυκείου, ΟΕΔΒ-ΠΙ, 2005


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου